من آن جام بلور فرانسوی نیستم که به ضربه ای با هزار تکه عالم را از شکستنش خبر می کند، من آن شیشه ی سنگ خورده ی پیکان قراضه ام که هزار تکه ی ریزش از هم نپاشیده کنار هم دم بر نمی آورند، انگار نه انگار...