سه ماه شده که نرفته م تهران٫ رکورد زده ام٫ نه فقط در اینجا ماندن٫ در بی قرار نبودن٫ در راضی بودن از زندگی و قناعت به این روزهای ساده و تنهایی که با همین سادگی ها پرشان کرده ام. غرق نخ و پارچه و دگمه کرده ام خودم را٫ کمی کلاس فیزیک خصوصی دارم و کدبانویانه با تابستان همراهی می کنم و مربا می پزم و غوره فریز می کنم و خورش بامیه تازه درست می کنم. یک جایی ایستاده ام که دیگر اسلحه ام را کنار گذاشته ام٫ پارچه سفیدم را برای دنیا با تمام ترس ها و لذت هایش با تمام چالش ها و فراز و فرودهایش تکان داده ام و گفتم بیا و بر من بگذر! شاید اسمش تسلیم نباشد٫ شاید یک جور دوستی یا حتی زندگی مسالمت آمیز باشد٫ چون نه از کرده هایش خشمگینم و نه از داده هایش ذوق زده. دست انداخته ام گردنش و گفته ام قبول! تو همینطوری هستی که هستی و بیا با هم قدم بزنیم! البته یک وقتها هم که زیادی صمیمی می شویم در گوشش می گویم کاش کمی با همه مهربان تر بودی ها؟ دستم را کنار می زند و دو سه قدم سر سنگین راه می رود و باز منت کشی من و خودسری های او و پرچم سفید من.
*
این ماه خوب دارد می رود٫ ما که نشستیم و هی به گرسنگی هایمان خندیدیم٫ خوش به حال کسانی که دلشان بزرگتر شده. از کوچکی خودم دیگر دلم گرفته٫ ازین که کاسه ام اینقدر کم جا دارد٫ این هم از برکات همان همزیستی مسالمت آمیزست٫ یک روز همین جناب زندگی بهم نشان داد که خیلی خیلی خیلی کوچکم٫ داشت توی چشمم نگاه می کرد٫ جای هیچ انکاری نبود وقتی خودش کاسه را نشانم داد که یک مشت محبت خالص هم به زحمت درش جا میشد.