یکی دو سال پیش یادم نمی آید کجا در مورد شوخ طبعی مردم ملتهای مختلف مطلبی خواندم، نوشته بود که توی دنیا مردم چند منطقه هستند که خیلی خوب می توانند از دغدغه هایشان اسباب شوخی و خنده بسازند، یکی از آن مناطق غزه بود که از نظر آن نویسنده مردم از فرط مشکلات به این کار پناه می برند و خلاصه در به سخره گرفتن سختی ها تبحر ویژه دارند. یکی دیگر از آنجاها ایران بود که احتمالا مردم در طول دوران های مختلف از بس دچار چالش ها و دردسر های خاص آن دوران شده اند که با این خندیدن ها و لطیفه ساختن ها یاد گرفته اند کمی از احساس فشارشان کم کنند.

*

پیامک های ازین دست که "پسته دست دوم کیلویی بیست تومن! مال یک پیرزن پول دار که دندون نداشته و فقط نمکاشو مکیده!"   یا آن دیگری که با چه حال و حوصله ای رفته پشت ماشینش نوشت " دست نزن! ۲۰ میلیون پولشه!" و همینطوری توی خیابان که می رود روی لب همه لبخند می نشاند، انصافا این طنز پردازی عامیانه توی این شرایط نشان استعداد نیست؟