این واقع گراییست؟ پیر شدن است؟ دنیا دیدگی است؟ از شور افتادن است؟ پختگی است؟ یا چی؟ این حال ما وقتی رسیده ایم به جایی که دیگر چشمک زدن های قبلی زندگی به نظرمان یا خطای دید میرسد یا تیک عصبی روزگار یا چه میدانم هر موردی که اصولا زیاد نباید جدیش گرفت!

می خواهم بدانم اسمش را بگذارم آرامش و خوشحال باشم یا بگذارم ناامیدی و یک فکری برایش بکنم؟